Артиши миллӣ – сипари боэътимоди давлат
Артиши миллӣ яке аз рукнҳои асосии ҳар як давлати соҳибистиқлол ба шумор меравад. Маҳз тавассути неруҳои мусаллаҳ амнияти миллӣ таъмин гардида, суботу оромии ҷомеа ҳифз карда мешавад. Барои ҳар миллат доштани артиши тавоно на танҳо нишонаи истиқлолият, балки рамзи қудрат, ваҳдат ва худшиносии миллӣ мебошад. Артиши миллӣ кафили ҳимояи марзу буми кишвар, манфиатҳои давлатӣ ва зиндагии осоиштаи шаҳрвандон аст.
Таърихи таъсисёбии Артиши миллӣ. Пас аз ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ, зарурати таъсиси неруҳои мусаллаҳи мустақил ба миён омад. Давлат барои ҳифзи марзҳо, пешгирии таҳдидҳои беруна ва нигоҳ доштани тартиботи дохилӣ ба сохтори ҳарбии муназзам ниёз дошт. Дар оғози фаъолият артиши навтаъсис бо мушкилоти зиёд, аз ҷумла камбуди таҷҳизот, норасоии мутахассисон ва шароити душвори сиёсӣ рӯ ба рӯ гардид. Бо вуҷуди ин, тадриҷан заминаи ҳуқуқӣ ва моддии он мустаҳкам карда шуда, сохторҳои гуногуни ҳарбӣ ташкил ёфтанд.
Бо гузашти вақт, артиши миллӣ ба як неруи муназзам ва қобилиятнок табдил ёфт. Мактабҳои ҳарбӣ, марказҳои таълимӣ ва барномаҳои омодасозии афсарон таъсис дода шуданд. Ин тадбирҳо ба баланд бардоштани сатҳи касбии хизматчиёни ҳарбӣ ва беҳтар гардидани омодагии ҷангӣ мусоидат намуданд.
Нақш ва вазифаҳои асосии Артиши миллӣ. Вазифаи аввалиндараҷаи артиши миллӣ ҳимояи истиқлолият ва тамомияти арзии кишвар мебошад. Ҳар як сарбоз ва афсар вазифадор аст, ки дар ҳолати зарурӣ барои дифои Ватан омода бошад. Ғайр аз ин, неруҳои мусаллаҳ дар ҳолатҳои фавқулода, аз қабили офатҳои табиӣ, низ ба аҳолӣ кумак мерасонанд.
Аз ҷумла вазифаҳои муҳим чунинанд:
- муҳофизати сарҳадҳои давлатӣ;
- пешгирии хатарҳои эҳтимолии ҳарбӣ;
- иштирок дар амалиётҳои сулҳовар;
- таъмини суботи дохилӣ;
- расонидани ёрӣ ба аҳолӣ дар ҳолатҳои изтирорӣ.
Артиши миллӣ ҳамчунин дар тарбияи ҳисси ватандӯстӣ нақши муҳим мебозад. Хизмат дар сафи неруҳои мусаллаҳ барои ҷавонон мактаби ҷасорат, интизом ва масъулият ба ҳисоб меравад.
Омодагӣ ва тарбияи ҳарбӣ. Сифати артиши миллӣ пеш аз ҳама ба сатҳи омодагии сарбозон вобаста аст. Аз ин рӯ, дар қисмҳои ҳарбӣ машқҳои мунтазам гузаронида мешаванд. Сарбозон на танҳо омӯзиши ҳарбӣ, балки тарбияи ҷисмонӣ ва маънавӣ низ мегиранд. Ин раванд ба онҳо имкон медиҳад, ки дар шароити душвор зуд қарор қабул намоянд ва ба ҳар гуна таҳдид муқобилат кунанд.
Дар баробари ин, истифодаи технологияҳои муосир ва таҷҳизоти нав имконият медиҳад, ки қобилияти дифоии кишвар баланд бардошта шавад. Ҷаҳони имрӯз босуръат тағйир меёбад ва артиши миллӣ бояд ҳамқадами пешрафти илм ва техника бошад.
Ватандӯстӣ – асоси неруи ҳарбӣ. Қудрати аслии ҳар як артиш на танҳо дар силоҳ, балки дар рӯҳияи сарбозон ифода меёбад. Вақте ки хизматчиёни ҳарбӣ бо ҳисси баланди муҳаббат ба Ватан хизмат мекунанд, артиши кишвар боз ҳам неруманд мегардад. Тарбияи ватандӯстӣ бояд аз оила ва муассисаҳои таълимӣ оғоз ёбад, то ҷавонон арзиши сулҳ ва истиқлолиятро хуб дарк намоянд.
Ҷавононе, ки ба сафи артиши миллӣ мепайванданд, дарк мекунанд, ки ҳифзи Ватан вазифаи муқаддас аст. Онҳо масъулияти бузургеро бар дӯш доранд – ҳифзи зиндагии осоиштаи мардум ва ояндаи давлат.
Артиши миллӣ ва суботи ҷомеа. Субот ва амнияти кишвар бидуни артиши тавоно ғайриимкон аст. Ҳузури неруҳои мусаллаҳи омода ва муташаккил ба ҷомеа ҳисси эътимод мебахшад. Вақте мардум медонанд, ки давлат дорои неруи муҳофиз аст, онҳо метавонанд бо хотири ҷамъ зиндагӣ ва фаъолият намоянд.
Илова бар ин, артиши миллӣ ба таҳкими ваҳдати миллӣ мусоидат мекунад. Дар сафи он намояндагони минтақаҳо ва қишрҳои гуногуни ҷомеа хизмат намуда, бо ҳам дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмиро меомӯзанд. Ин омил барои таҳкими якпорчагии кишвар аҳамияти калон дорад.
Мубориза ва дурнамо. Бо вуҷуди дастовардҳо, артиши миллӣ бояд пайваста рушд ёбад. Таҳдидҳои нав, аз ҷумла терроризм, ҷиноятҳои фаромиллӣ ва хатарҳои киберӣ, талаб мекунанд, ки сохтори ҳарбӣ ҳамеша омода бошад. Барои ин, такмили ихтисоси кадрҳо, беҳтар намудани шароити хизмат ва ҷорӣ кардани технологияҳои муосир муҳим аст.
Дар оянда рушди ҳамкориҳои байналмилалӣ низ метавонад ба баланд бардоштани сатҳи омодагии ҳарбӣ мусоидат намояд. Табодули таҷриба ва иштирок дар машқҳои муштарак ба неруҳои мусаллаҳ имконият медиҳад, ки малакаҳои худро боз ҳам такмил диҳанд.
Хулоса. Артиши миллӣ яке аз сутунҳои асосии давлатдорӣ ба ҳисоб меравад. Он на танҳо марзу буми кишварро ҳифз мекунад, балки рамзи истиқлолият, ваҳдат ва ифтихори миллӣ мебошад. Қудрати давлат аз артиши тавоно ва сарбозони содиқ вобаста аст.
Ҳифзи Ватан вазифаи танҳо хизматчиёни ҳарбӣ нест – он масъулияти ҳар як шаҳрванди бошуур мебошад. Бо эҳтиром ба артиши миллӣ ва дастгирии он мо метавонем амният, сулҳ ва рушди устувори кишварамонро таъмин намоем.
Бахридинова Гулнора Умархоновна – ходими калони илмии озмоишгоҳи амнияти химиявӣ ва биологии Академияи миллии Тоҷикистон
Бахридинова Гулнора Умархоновна – ходими калони илмии озмоишгоҳи амнияти химиявӣ ва биологии Академияи миллии Тоҷикистон
